Paneuropa

Quero perderme na vella Europa unha outra vez

naufragar nas costas húngaras
darlle de comer (na mau) aos bisontes de Polonia
que me recibe ben

bañarme nas augas tépedas da estepa

volver a andar
erguer a testa

e mirar
pouco a pouco cara a adiante
cara ao Zukumpf

ir e vir
voltar a Saint-Malo, coma Caramurú
despertar nos límites de min mesmo

recoñecerme

e saber que América Latina
Eurasia
Oceanía
ou sexa
todo
non son máis ca representacións fonéticas
do que está Sendo e que
ben, ben
non sabemos para onde vai

Ou se non

A vontade inmensa de facer unha boa pira

unha Cruz dos Farrapos xeitosa

como cómpre

comme il le faut

e queimar entón as roupas todas

os libros

as caixas de cartón e os plásticos

Unha como ofrenda dos tempos das antas

dos emperadores mexicas

(Moctezuma Xocoyóztlin, Moctezuma Ilhuicamina)

como ofrenda normanda dos wersekers

dos coitados amantes de Budha no Ganxes perpetuo

e porlle lume a este eu

que relambe as feridas da lingua

como promesas de presentes que non foron nin serán

Est'ano

Est'ano non neva

Pechan as fábricas

e os estaleiros do país

Os meus amigos fan mastres

As miñas amigas fan masters

Este ano veu a primavera antes de tempo

coma un invitado que te colle coa cara aínda sen lavar

Os estorniños (paxaros do frío) fan

polo demais

compañía poética e sentimental cos seus voos melifluos

coma motos de neve caladas pola tarde

A noite máis clara

-Ghuau. Hoxe hai o ceo máis claro que vin en Sampa.

Desde a xanela do meu cuarto dá para ver unha... dúas... ¡seis! estrelas.

O turismo invernal en Xirarga

-Hai alguén aí?

(...)

-Hai alguén aí!?

Dicía O'Xabarín